Die Dortse Leerreëls

Navigasie

Inleiding

Hierdie Belydenisskrif was die beslissing van die Nasionale Sinode van die Gereformeerde Kerke van die Verenigde Nederlande, wat in die jare 1618 en 1619 in Dordrecht gehou is, oor die bekende vyf leerstellings van die Remonstrante waaroor daar in die Gereformeerde Kerke verskil ontstaan het.

Hoofstuk 1 - GODDELIKE UITVERKIESING EN VERWERPING (1-18)

1. Alle mense het in Adam gesondig en hulle aan die vloek van die ewige dood skuldig gemaak. Daarom sou God niemand veronreg het as dit sy wil was om die hele mensdom in die sonde en vervloeking te laat bly en vanweë die sonde te veroordeel nie. Gevolglik leer die apostel: Die hele wêreld is voor God doemwaardig. Almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God (Rom. 3:19, 23), en: Die loon van die sonde is die dood (Rom. 6:23).
2. Die liefde van God is egter hierin geopenbaar dat Hy sy eniggebore Seun in die wêreld gestuur het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê (1 Joh. 4:9; Joh. 3:16).
3. Om mense tot die geloof te bring stuur God uit genade verkondigers van hierdie vreugdevolle boodskap na wie Hy wil en wanneer Hy wil. Deur hulle diens word mense geroep tot bekering en die geloof in Christus, die gekruisigde, want: Hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie? (Rom. 10: 14-15).
4. Die toorn van God bly op mense wat hierdie evangelie nie glo nie. Hulle wat die evangelie egter aanneem en die Verlosser, Jesus, met 'n ware en lewende geloof omhels, word deur Hom van die toorn van God en van die verderf verlos, en Hy skenk hulle die ewige lewe (Joh. 3:36; Mark. 16:16).
5. Die oorsaak of skuld van hierdie ongeloof, net soos van alle ander sondes, lê beslis nie by God nie maar by die mens. Die geloof in Jesus Christus en die saligheid deur Hom is egter 'n genadegawe van God. Soos geskrywe is: Uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God (Ef. 2:8); ook: Dit is aan julle genadiglik gegee om in Christus te glo (Fil. 1:29).
6. Dat God aan sommige mense in die tyd die gawe van die geloof skenk en aan ander dit nie skenk nie, volg uit sy ewige besluit. Immers: Aan God is al sy werke van ewigheid af bekend (Hand. 15:18), en Hy doen alles volgens die raad van sy wil (Ef. 1:11). Volgens hierdie besluit maak God genadiglik die harte van die uitverkorenes ontvanklik - hoe verhard hulle ook al mag wees - en buig hulle om tot geloof. Hulle wat egter nie uitverkies is nie, laat Hy volgens sy regverdige oordeel in hulle boosheid en verharding bly. Hierin veral kom vir ons tot openbaring die diepe, barmhartige en tegelyk regverdige onderskeiding tussen die mense, wat almal ewe verlore is. Dit is die besluit van die uitverkiesing en verwerping wat in die Woord van God geopenbaar is. Verkeerde, onreine en onstandvastige mense verdraai hierdie leer tot hulle eie verderf, maar aan die heiliges en godvresendes gee dit onuitspreeklike troos.
7. Hierdie uitverkiesing is 'n onveranderlike voorneme van God. Daarvolgens het Hy nog voor die skepping 'n sekere aantal mense uit die hele mensdom uitverkies. Hierdie mensdom het deur hulle eie skuld van hulle oorspronklike ongeskondenheid in sonde en verderf verval. Die uitverkorenes is dus nie beter of waardiger as ander nie maar verkeer saam met die ander in die gemeenskaplike ellende. Nogtans het Hy hulle, uit volkome vrye welbehae van sy wil en uit louter genade, tot die saligheid in Christus uitverkies. God het Christus ook van ewigheid af tot Middelaar en Hoof van al die uitverkorenes en tot fondament van die saligheid gestel. So het Hy ook besluit om die uitverkorenes aan Christus te gee om hulle salig te maak. Deur sy Woord en Gees roep en trek God die uitverkorenes kragdadiglik tot gemeenskap met Hom. Hy het dus besluit om aan die uitverkorenes die ware geloof in Christus te gee, hulle te regverdig en te heilig en om hulle, wat kragtig in die gemeenskap van sy Seun bewaar is, uiteindelik as bewys van sy barmhartigheld en tot lof van sy oorvloedige en heerlike genade te verheerlik. Soos geskrywe is: In Christus het God ons uitverkies voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil, tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde (Ef. 1:4 -6); en elders: Die wat Hy vantevore verordineer het, die het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, die het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, die het Hy ook verheerlik (Rom. 8:30).
8. Daar is nie 'n groter troos vir die kinders van God as hierdie nie: dat hulle weet dat hulle uit die hand van die Vader nie kan val nie, want hulle is in die hand van die Vader (Joh. 10:29). Hy het hulle so vasgehou dat niemand hulle uit sy hand kan ruk nie (Joh. 10:28). Hulle is ook in die hand van die Seun, en niemand kan hulle uit die hand van die Vader ruk nie (Joh. 10:28-29). Hulle is ook in die hand van die Heilige Gees, wat hulle in die geloof bewaar en hulle nie kan verloor nie. Hulle is dus in die hand van die Vader, die Seun en die Heilige Gees, en hulle kan nie uit die hand van die Vader, die Seun en die Heilige Gees val nie.
9. Hierdie uitverkiesing is nie op enige vooruitgesiene geloof, gehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie kwaliteit of neiging in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Hy het Jakob liefgehê, maar Esau het Hy gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
10. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene ongeloof of ongehoorsaamheid in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Ek het Jakob liefgehê, maar Esau het Ek gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
11. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene geloof, gehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie kwaliteit of neiging in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Hy het Jakob liefgehê, maar Esau het Hy gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
12. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene ongeloof of ongehoorsaamheid in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Ek het Jakob liefgehê, maar Esau het Ek gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
13. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene geloof, gehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie kwaliteit of neiging in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Hy het Jakob liefgehê, maar Esau het Hy gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
14. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene ongeloof of ongehoorsaamheid in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Ek het Jakob liefgehê, maar Esau het Ek gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
15. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene geloof, gehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie kwaliteit of neiging in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Hy het Jakob liefgehê, maar Esau het Hy gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
16. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene ongeloof of ongehoorsaamheid in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Ek het Jakob liefgehê, maar Esau het Ek gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).
17. So is ook hierdie uitverkiesing nie op enige vooruitgesiene geloof, gehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie kwaliteit of neiging in die mens gegrond nie, maar op die volkome vrye welbehae van God. Soos geskrywe is: Hy het Jakob liefgehê, maar Esau het Hy gehaat (Rom. 9:13). En: Soveel as wat die kinders is, is hulle ook erfgename (Rom. 8:17).

Hoofstuk 2 - DIE DOOD VAN CHRISTUS EN DIE VERLOSSING VAN MENSE DAARDEUR (1-9)

1. God is nie alleen barmhartig nie, maar ook regverdig. Sy regverdigheid vereis (soos Hy in sy Woord geopenbaar het) dat ons sondes wat teen Hom gepleeg is, nie alleen met tydelike maar ook met ewige straf, beide van liggaam en siel, gestraf moet word nie. Aan hierdie straf kan ons nie ontkom nie tensy God se regverdigheid bevredig word.
2. Aangesien ons egter nie onsself kan bevry of aan God se toorn kan ontkom nie, het God uit sy oneindige barmhartigheid sy geliefde en eniggebore Seun, ons Here Jesus Christus, aan ons gegee. Hy het Hom vir ons gestel as Middelaar en Borg, wat in ons plek en ter wille van ons aan die kruis gesterf het, en vir ons die toorn van God bevredig het.
3. Die dood van die Seun van God is die enigste en volkome offerande en bevrediging vir die sondes, wat oneindige waarde en krag het en meer as voldoende is om die sondes van die hele wêreld te verlos.
4. Hierdie dood het soveel krag en waarde omdat die Persoon wat dit ondergaan het, nie net 'n ware en volkome heilige mens is nie, maar ook die eniggebore Seun van God, van dieselfde ewige en oneindige wese met die Vader en die Heilige Gees, wat ook die ewige lewe moet wees.
5. Bovendien is hierdie belofte van die evangelie dat elkeen wat in die gekruisigde Christus glo, nie sal vergaan nie, maar die ewige lewe het, aan alle volke en mense aan wie God volgens sy welbehae die evangelie stuur, sonder onderskeid, vryelik en sonder onderskeid verkondig en voorgelê.
6. Maar dat baie wat deur die evangelie geroep word, nie tot bekering kom en nie in Christus glo nie, kom nie deur enige gebrek of ontoereikendheid van die offerande wat Christus aan die kruis vir die hele wêreld gebring het nie, maar deur hulle eie skuld.
7. Maar soveel as wat werklik glo en deur Christus se dood van hulle sondes en van die verderf vrygekoop en gered word, het hierdie weldaad alleen aan God se genade te danke, wat aan hulle in Christus van ewigheid af gegee is, en nie aan enige verdienste van hulle nie.
8. Want dit was die volkome raad, die welbehae en die voorneme van God die Vader dat die lewende en heilsame krag van sy Seun se dood aan alle uitverkorenes geopenbaar en aan hulle alleen toegedien sou word vir hulle regverdiging en hulle tot die geloof te bring, wat nie anders kan gebeur nie.
9. Hierdie raad, wat uit vrye liefde vir die uitverkorenes voortgekom het, het God van ewigheid af vasgestel en so seker gemaak dat dit nie kan verander of verhinder word nie, en dat hulle geloof nie kan faal of hulle kan vergaan nie.

Hoofstuk 3/4 - DIE VERDORWENHEID VAN MENSE EN HULLE BEROEPING TOT GOD (1-17)

1. Alle mense het in Adam gesondig en hulle aan die vloek van die ewige dood skuldig gemaak. Daarom sou God niemand veronreg het as dit sy wil was om die hele mensdom in die sonde en vervloeking te laat bly en vanweë die sonde te veroordeel nie.
2. Maar in hierdie geval het God sy barmhartigheid getoon en sy eniggebore Seun, ons Here Jesus Christus, gestuur, wat almal wat in Hom glo, salig maak.
3. Om mense tot die geloof te bring stuur God uit genade verkondigers van hierdie vreugdevolle boodskap na wie Hy wil en wanneer Hy wil. Deur hulle diens word mense geroep tot bekering en die geloof in Christus, die gekruisigde.
4. Die toorn van God bly op mense wat hierdie evangelie nie glo nie. Hulle wat die evangelie egter aanneem en die Verlosser, Jesus, met 'n ware en lewende geloof omhels, word deur Hom van die toorn van God en van die verderf verlos, en Hy skenk hulle die ewige lewe.
5. Die oorsaak of skuld van hierdie ongeloof, net soos van alle ander sondes, lê beslis nie by God nie maar by die mens. Die geloof in Jesus Christus en die saligheid deur Hom is egter 'n genadegawe van God.
6. Dat God aan sommige mense in die tyd die gawe van die geloof skenk en aan ander dit nie skenk nie, volg uit sy ewige besluit. Volgens hierdie besluit maak God genadiglik die harte van die uitverkorenes ontvanklik en buig hulle om tot geloof.
7. Hulle wat egter nie uitverkies is nie, laat Hy volgens sy regverdige oordeel in hulle boosheid en verharding bly. Hierin veral kom vir ons tot openbaring die diepe, barmhartige en tegelyk regverdige onderskeiding tussen die mense, wat almal ewe verlore is.
8. Dit is die besluit van die uitverkiesing en verwerping wat in die Woord van God geopenbaar is. Verkeerde, onreine en onstandvastige mense verdraai hierdie leer tot hulle eie verderf, maar aan die heiliges en godvresendes gee dit onuitspreeklike troos.
9. Hierdie uitverkiesing is 'n onveranderlike voorneme van God. Daarvolgens het Hy nog voor die skepping 'n sekere aantal mense uit die hele mensdom uitverkies.
10. Die uitverkorenes is dus nie beter of waardiger as ander nie maar verkeer saam met die ander in die gemeenskaplike ellende. Nogtans het Hy hulle, uit volkome vrye welbehae van sy wil en uit louter genade, tot die saligheid in Christus uitverkies.
11. God het Christus ook van ewigheid af tot Middelaar en Hoof van al die uitverkorenes en tot fondament van die saligheid gestel. So het Hy ook besluit om die uitverkorenes aan Christus te gee om hulle salig te maak.
12. Deur sy Woord en Gees roep en trek God die uitverkorenes kragdadiglik tot gemeenskap met Hom. Hy het dus besluit om aan die uitverkorenes die ware geloof in Christus te gee, hulle te regverdig en te heilig.
13. En om hulle, wat kragtig in die gemeenskap van sy Seun bewaar is, uiteindelik as bewys van sy barmhartigheld en tot lof van sy oorvloedige en heerlike genade te verheerlik.
14. Soos geskrywe is: In Christus het God ons uitverkies voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil, tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde.
15. En elders: Die wat Hy vantevore verordineer het, die het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, die het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, die het Hy ook verheerlik.
16. Daar is nie 'n groter troos vir die kinders van God as hierdie nie: dat hulle weet dat hulle uit die hand van die Vader nie kan val nie, want hulle is in die hand van die Vader. Hy het hulle so vasgehou dat niemand hulle uit sy hand kan ruk nie.
17. Hulle is ook in die hand van die Seun, en niemand kan hulle uit die hand van die Vader ruk nie. Hulle is ook in die hand van die Heilige Gees, wat hulle in die geloof bewaar en hulle nie kan verloor nie.

Hoofstuk 5 - DIE VOLHARDING VAN DIE HEILIGES

Die regsinnige leer is nou uiteengesit.

1. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die volharding van die ware gelowiges is nie die gevolg van die uitverkiesing of 'n gawe van God wat deur die dood van Christus verwerf is nie. Dit is 'n voorwaarde (soos hulle sê) van die nuwe verbond wat die mens, voor sy finale uitverkiesing en regverdiging, deur sy vrye wil moet volbring.
   
   Die Sinode leer: Die Heilige Skrif getuig immers dat volharding die gevolg van die uitverkiesing is en dat dit deur die krag van die dood, die opstanding en die voorbidding van Christus aan die uitverkorenes gegee word: Die uitverkorenes het dit verkry en die ander is verhard (Rom. 11:7); ook Rom. 8:32-35: Hy wat selfs sy eie Seun nie gespaar het nie, maar Hom vir ons almal oorgegee het, hoe sal Hy nie saam met Hom ons ook alles genadiglik skenk nie? Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God? God is dit wat regverdig maak. Wie is dit wat veroordeel? Christus is dit wat gesterf het, Ja, meer nog, wat ook opgewek is, wat ook aan die regterhand van God is, wat ook vir ons intree. Wie sal ons skei van die liefde van Christus?
2. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: God gee die gelowige wel genoeg krag om te volhard en is bereid om dit in hom te bewaar, mits die mens sy plig doen. Al is alles wat nodig is om in die geloof te volhard en wat God wil gebruik om die geloof te bewaar, ook in werking gestel, dan nog hang dit altyd van die wil van die wil af of die mens sal volhard of nie sal volhard nie.
   
   Die Sinode leer: Hierdie mening is duidelik 'n Pelagiaanse dwaling. Terwyl dit die mense vry wil maak, maak dit van hulle ketters. Dit is ook in stryd met die deurlopende getuienis van die evangeliese leer wat die mens alle stof tot roem ontneem en die lof vir hierdie weldaad alleen aan die genade van God toeskryf. Dit is verder ook in stryd met die uitspraak van die apostel: Dit is God wat ons ook sal bevestig tot die einde toe, om in die dag van onse Here, Jesus Christis onberispelik te wees (1 Kor. 1:8).
3. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die ware gelowiges en wedergeborenes kan nie alleen heeltemal en onherroeplik uit die regverdigende geloof, die genade en saligheid uitval nie maar val inderdaad ook dikwels daaruit en gaan vir ewig verlore.
   
   Die Sinode leer: Hierdie opvatting maak juis die genade van die regverdiging en die wedergeboorte en die voortdurende bewaring deur Christus kragteloos. Dit is ook in stryd met die nadruklike woorde van die apostel Paulus: As Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was, veel meer dan sal ons, noudat ons geregverdig is in sy bloed, deur Hom gered word van die toorn ( 1 Kor. 5:8 - 9), en van die apostel Johannes: Elkeen wat uit God gebore is, doen geen sonde nie, omdat sy saad in hom bly; en hy kan nie sondig nie, want hy is uit God gebore (1 Joh.3:9). Net so is dit in teëspraak met die woorde van Jesus Christus: Ek gee my skape die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. My Vader wat hulle aan My gegee het, is groter as almal, en niemand kan hulle uit die hand van my Vader ruk nie (Joh. 10:28-29).
4. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die ware gelowiges en wedergeborenes kan die sonde tot die dood, of dié teen die Heilige Gees, begaan.
   
   Die Sinode leer: Dieselfde apostel Johannes, nadat hy in 1 Joh. 5:16-17 melding gemaak het van hulle wat tot die dood sondig, en verbied het om vir hulle te bid, voeg dadelik in v. 18 daarby: Ons weet dat elkeen wat uit God gebore, is, nie sondig (naamlik met so 'n sonde) nie, maar hy wat uit God gebore is, bewaar homself, en die Bose het geen vat op hom nie (1 Joh. 5:18).
5. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: 'n Mens kan in hierdie lewe geen sekerheid van die toekomstige volharding sonder 'n besondere openbaring besit nie.
   
   Die Sinode leer: Deur hierdie leer word die vaste troos wat die ware gelowiges in hierdie lewe het, weggeneem en die twyfel van die pousgesindes weer in die kerk ingevoer. Die Heilige Skrif lei egter hierdie sekerheid nie telkens uit 'n besondere en buitengewone openbaring af nie maar uit die kenmerke wat aan die kinders van God eie is, en uit die standhoudende beloftes van God. Dit kom veral na vore by die apostel Paulus in Rom. 8:39: Geen skepsel sal ons kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus onse Here is nie, en by Johannes: Hy wat sy gebooie bewaar, bly in Hom, em Hy in hom. En hieraan weet ons dat Hy in ons bly: aan die Gees wat Hy ons gegee het (1 Joh. 3:24).
6. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die leer van die sekerheid van die volharding en van die saligheid is, kragtens sy eie aard en wese, 'n kussing vir die sondige natuur en skadelik vir die godsvrug, goeie sedes, gebede en ander heilige handelinge. Daarteenoor is dit selfs lofwaardig om daaraan te twyfel.
   
   Die Sinode leer: Daarmee wys hulle immers dat hulle die krag van die Goddelike genade en die werking van die Heilige Gees wat in ons woon, nie ken nie. Ook weerspreek hulle die apostel Johannes, wat met uitdruklike woorde die teendeel in sy eerste brief leer: Geliefdes, nou is ons kinders van God, en dit is nog nie geopenbaar wat ons sal wees nie, maar ons weet dat ons, as Hy verskyn, aan Hom gelyk sal wees, omdat ons Hom sal sien soos Hy is. En elkeen wat hierdie hoop op Hom het, reinig homself soos Hy rein is (1 Joh. 3:2-3). Buitendien word hulle weerlê deur die voorbeeld van die heiliges van die Ou en die Nuwe Testament. Hoewel hulle van hulle volharding en saligheid seker was, het hulle nogtans in die gebede en ander geloofshandelinge volhard.
7. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die geloof van hulle wat slegs 'n tyd lank glo, verskil net in tydsduur van die regverdigende en saligmakende geloof.
   
   Die Sinode leer: Christus stel immers self duidelik in Matt. 13:20 en Luk. 8:13 en volgende verse nog 'n drieledige onderskeid vas tussen hulle wat net 'n tyd lank glo, en die ware gelowiges. Hy sê: Eersgenoemdes ontvang die saad op rotsagtige grond, maar die gelowiges in goeie grond of in goeie harte; eersgenoemdes is sonder wortel, maar die gelowiges het 'n vaste wortel; eersgenoemdes dra nie vrug nie, maar die gelowiges dra met standvastigheid of volharding in verskillende mate hulle vrugte.
8. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Dit is nie ongerymd dat die mens sy eerste wedergeboorte verloor en daarna weer, selfs baiekeer weergebore word nie.
   
   Die Sinode leer: Met hierdie leer ontken hulle die onverderflikheid van die saad van God waardeur ons weergebore word, en kom hulle in stryd met die getuienis van die apostel Petrus: Julle wat wedergebore is, nie uit verganklike saad nie, maar uit onverganklike (1 Pet. 1:23).
9. Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Christus het nêrens gebid dat die gelowiges in die geloof onfeilbaar sou volhard nie.
   
   Die Sinode leer: Hulle weerspreek Christus self, wat sê: Ek het vir jou gebid, Petrus, dat jou geloof nie mag ophou nie (Luk. 22:32); en die evangelis Johannes, wat getuig dat Christus nie alleen vir die apostels gebid het nie, maar ook vir almal wat deur hulle woord sou glo: Heilige Vader, bewaar hulle in u Naam, en: Ek bid nie dat U hulle, uit die wêreld wegneem nie, maar dat U hulle van die Bose bewaar (Joh. 17:11, 15, 20).